Przeczytaj na naszym blogu

Rozmyślając na temat przyszłości naszych dzieci i naszej własnej, snujemy różne plany, pokładamy w niej nadzieje oraz mamy wiele oczekiwań. Niekiedy nawet nie zdajemy sobie z nich sprawy, dopóki coś pójdzie nie tak. Wtedy wybuchamy jak wulkan, zanurzamy się w smutku albo próbujemy zaklinać rzeczywistość i zaprzeczać faktom.

Hearing a child's cry, many of us want to act as soon as possible to just end it. Nature designed people in such a clever way that this sound initially evokes empathy and a desire to help the child, but when it is prolonged, it causes irritation. Listening to crying causes discomfort and confronts us with our own emotions - anger, irritation, fear or helplessness.

Słysząc dziecięcy płacz, wielu z nas ma ochotę zadziałać jak najszybciej, aby tylko go zakończyć. Natura zaprojektowała ludzi w tak sprytny sposób, że ten dźwięk początkowo wywołuje u nas empatię i chęć pomocy dziecku, jednakże kiedy się przedłuża, wzbudza irytację. Słuchanie płaczu wywołuje w nas dyskomfort i konfrontuje nas z własnymi emocjami – złością, irytacją, lękiem czy bezradnością.

Większość z nas ma na coś nadzieję – na lepszą pracę, sen, wyzdrowienie, pozytywne efekty leczenia, osiągnięcia w życiu zawodowym lub rodzinnym. W obliczu niepowodzeń można odnieść wrażenie, że nadzieja jest ulotna i delikatna niczym bańka mydlana. Wystarczy niewielki bodziec i pęka bez śladu. Z drugiej strony w starciu z piętrzącymi się trudnościami może stać się sprzymierzeńcem, który pomaga stawiać im czoła.

Most of us hope for something - a better job, sleep, recovery, positive effects of treatment, achievements in work or family life. In the face of failures, one gets the impression that hope is fleeting and delicate like a soap bubble. Just a little stimulus and it bursts without a trace. On the other hand, when faced with mounting difficulties, it can become an ally that helps to face them.

Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) to nie choroba, ale niepełnosprawność trwająca całe życie charakteryzująca się nieprawidłowym neurorozwojem [1]. Od 1 stycznia 2022 r. będzie obowiązywać nowa klasyfikacja chorób ICD-11, według której do spektrum należeć będą zaburzenia wyróżniane do niedawna jako: autyzm dziecięcy, autyzm atypowy, zespół Aspergera, dziecięce zaburzenia dezintegracyjne oraz całościowe zaburzenie rozwoju [2]. Wspólnym mianownikiem wszystkich tych zaburzeń są problemy występujące w trzech obszarach rozwoju: komunikacji, umiejętności społecznych oraz w zakresie zainteresowań. Słowo „spektrum” oznacza, że mimo wyżej wymienionych cech wspólnych, poziom umiejętności osób z ASD może być skrajnie różny. Obejmuje on zarówno ciężkie zaburzenia, jak i ponadprzeciętne zdolności [1].