Monika od 36 lat żyje po amputacji nogi. Przez ostatnie 15 lat zmagała się z coraz większymi trudnościami związanymi z protezowaniem lejowym, co w pewnym momencie doprowadziło ją do skraju decyzji o przejściu na wózek inwalidzki. Jej historia to droga do osseointegracji, innowacyjnej metody polegającej na wszczepieniu implantu bezpośrednio do kości, która eliminuje potrzebę stosowania tradycyjnego leja protezowego.

Dramatyczna sytuacja przed zabiegiem

Przez lata Monika cierpiała z powodu bolesnego protezowania lejowego, które z czasem stawało się coraz trudniejsze do kontynuowania. Ból i dyskomfort narastały, aż w końcu była już niemal pogodzona z myślą o przejściu na wózek inwalidzki. Dla kobiety aktywnej zawodowo oznaczało to konieczność rezygnacji z ukochanej pracy.

Sytuację dodatkowo komplikowała historia medyczna Moniki. Jej amputacja była wynikiem zgorzeli gazowej, a wielu lekarzy odmawiało jej pomocy w zakresie osseointegracji, obawiając się ponownego uaktywnienia bakterii, co mogłoby skończyć się śmiercią lub kolejną, wyższą amputacją. Monika opowiada o strachu przed śmiercią, który towarzyszył jej w poszukiwaniu rozwiązania.

Przełomowa decyzja i rola dr Karoliny Siwickiej

O osseointegracji Monika dowiedziała się przypadkiem, od fizjoterapeuty w centrum rehabilitacji. To był moment, który odmienił jej życie, choć droga do zabiegu wymagała znalezienia lekarza gotowego podjąć ryzyko związane z jej skomplikowaną historią medyczną.

Kluczową rolę odegrała dr Karolina Siwicka, uczennica prof. Al Muderisa, światowego pioniera osseointegracji. Po dokładnej analizie ryzyka i konsultacjach międzynarodowych podjęła się przeprowadzenia operacji. Mimo zaufania do lekarki Monika opisuje lęk przed operacją, który narastał tuż przed zabiegiem, a także towarzyszące jej przez ten czas wsparcie rodziny, mimo ich początkowego przerażenia wizją możliwych komplikacji.

Proces rehabilitacji i integracja z nową nogą

Rehabilitacja w Paley European Institute opierała się na zasadzie powoli, z miłością i szacunkiem. Ze względu na osłabioną strukturę kości Monika musiała uczyć się obciążać implant stopniowo, zaczynając od zaledwie 5 kilogramów. To długi, wymagający cierpliwości proces, w którym każdy kolejny kilogram obciążenia był osiągnięciem.

Jednym z przełomowych momentów było mentalne zaakceptowanie protezy jako części własnego ciała, a nie zewnętrznego narzędzia, które trzeba nosić w torbie. Monika przyznaje, że przez lata żyła w chronicznym bólu, który zmieniał jej osobowość. Dzięki zabiegowi osseointegracji oraz dodatkowym terapiom, między innymi bańkom próżniowym prowadzonym przez fizjoterapeutkę Janinę Kowalską, udało się ten ból w końcu zniwelować.

Nowa jakość życia i plany na przyszłość

Połączenie implantu bezpośrednio z kością dało Monice coś, czego nie zapewniało protezowanie lejowe: propriocepcję, czyli czucie podłoża, po którym chodzi. Dzięki temu rozróżnia teraz pod stopą piasek, kamienie czy dywan.

Nowoczesna proteza wyposażona w aplikację mobilną pozwala jej na taniec, w tym zumbę, oraz planowanie wypraw w góry, czyli aktywności, które wcześniej wydawały się nieosiągalne. Monika z radością wróciła też do pracy w środowiskowym domu samopomocy. Czuje się bezpiecznie i nie boi się już, że proteza niespodziewanie spadnie w nieodpowiednim momencie.

Więcej niż technologia

Historia Moniki to nie tylko opowieść o postępie medycyny. To również opowieść o aspekcie psychologicznym życia z niepełnosprawnością, o lęku przed wycofaniem się z życia i o walce o godność. Pokazuje, jak ważna jest relacja pacjent-lekarz oparta na szczerości co do ryzyka i pełnym profesjonalizmie, oraz jak nowoczesna technologia, taka jak elektroniczne kolana czy aplikacje sterujące protezą, zmienia codzienność osób po amputacji.

Monika mówi też o swojej kobiecości po amputacji, wspominając udział w pokazie mody i o tym, jak nowa proteza wpłynęła na jej postrzeganie samej siebie, choćby przy patrzeniu w lustro podczas chodzenia. Jej historia jest dowodem, że odważna decyzja lekarza i konsekwentna praca pacjentki mogą przywrócić nie tylko sprawność fizyczną, ale przede wszystkim wolność i radość z życia.