Skontaktuj się z nami: + 48 513 800 159

Nie udało Ci się dodzwonić? Nasz zespół właśnie rozmawiał z pacjentami. Prosimy zostaw swoje zapytanie a oddzwonimy na pewno, by ustalić, jak możemy Ci pomóc.

Opóźnienie psychoruchowe

Opóźnienie psychoruchowe to opóźnienie rozwoju funkcji ruchowych i intelektualnych, o którym możemy mówić, gdy dziecko nie osiąga w odpowiednim czasie „kamieni milowych rozwoju”, czyli najważniejszych umiejętności rozwojowych. Powinny być one wykształcone na określonym etapie życia i odnosi się je zawsze do wieku dziecka, a w przypadku wcześniaków do wieku skorygowanego. Zalicza się do nich m.in. samodzielne podnoszenie główki i klatki piersiowej około 3-4 msc. życia, raczkowanie w ok. 8-9 msc. czy chodzenie w ok. 12-18 msc. życia. Do osiągnięcia wyższego etapu rozwoju niezbędna jest obecność i utrwalenie etapu niższego. Termin „rozwój psychoruchowy” odnosi się do pierwszych 2-3 lat życia. Opóźnienie może wystąpić w każdym momencie i obejmować jedną lub kilka sfer rozwoju (np. ruchową, społeczną, emocjonalną) lub wszystkie sfery, tzw. globalne opóźnienie rozwoju. To ostatnie i związana z nim niepełnosprawność intelektualna występują łącznie u ok. 3% dzieci w grupie do 5 r.ż.

Wśród przyczyn prowadzących do opóźnienia psychoruchowego wyróżnia się:

  1. czynniki środowiskowe, np. zaniedbania w opiece lub/i wychowaniu dziecka; nadopiekuńczość rodziców
  2. niedotlenienie występujące w czasie porodu
  3. choroby lub wady układu nerwowego
  4. zaburzenia metaboliczne
  5. choroby matki w czasie ciąży (różyczka, toksoplazmoza, cytomegalia, inne.)
  6. choroby dziecka występujące we wczesnym dzieciństwie, np.: nasilona żółtaczka, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, padaczka, itp.

Do objawów opóźnienia psychoruchowego zalicza się:

  1. opóźnienie ogólnego rozwoju ruchowego
  2. zaburzenie sprawności manualnej
  3. zaburzenie rozpoznawania i różnicowania bodźców wzrokowych
  4. zaburzenie mowy

Aby umożliwić dziecku osiągnięcie normy rozwoju i umiejętności stosownych do wieku, należy jak najwcześniej podjąć intensywną terapię. W każdym przypadku opóźnienia psychomotorycznego konieczne jest leczenie objawowe lub przyczynowe, jeżeli istnieje taka możliwość. Największe szanse na rozpoznanie przyczyny opóźnienia daje współpraca zespołu specjalistów: pediatry, neurologa, psychologa, genetyka klinicznego, neuroradiologa oraz specjalisty chorób metabolicznych. Zbiera się wywiad medyczny, analizuje przebieg ciąży i okresu okołoporodowego, ocenia dotychczasowy rozwój (najczęściej używa się skali Denver lub skali Brunet–Lézine) oraz wyniki badań podstawowych, a także przeprowadza badanie pediatryczne i neurologiczne. Dalej dzieci kieruje się na fizjoterapię, która ma za zadanie poprawić rozwój poznawczy w okresie niemowlęcym i przedszkolnym, a rodzicom udziela się instruktażu pielęgnacyjnego. W Paley European Institute mamy najlepszych specjalistów, którzy prowadzą fizjoterapię dzieci z opóźnieniem psychoruchowym.

Źródła wiedzy i inspiracji:

Maciarz A. (2005). Mały leksykon pedagoga specjalnego. (s.85) Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls

http://pimr.pl/index.php/wydawnictwa/2018-vol-14-no-2/nieprawidlowy-rozwoj-psychomotoryczny-dzieci-czesc-i-podstawowa-definicja-i-informacje

https://neurologiadziecieca.wum.edu.pl/sites/neurologiadziecieca.wum.edu.pl/files/pol_ps2_opoznienie_rozwoju.pdf